Warning: mysql_result() expects parameter 1 to be resource, boolean given in /home/jacob/loggy.nl/www/logs/layout.php on line 194
Sarcoidose - Bronchoscopie
Sarcoidose - Bronchoscopie
Hoe werkt het? Klik hier
Begin pagina
loggy.nl Home
Weblog maken
RSS Feed

Abonneren!

Wat is Sarcoidose?

Hoop aan de horizon?
De ziekte zelf

Mijn verhaal

Long time no see
Sensation onderzoek
Ondertussen
Zenuwonderzoek
Cardiologie
No surrender...
Prof. Dr. Drent
Zeg eens AAA....
Humor.....
Werk aan de winkel
Alternatieve geneeswijzen

Tsja...
De eerste dag thuis
Weer thuis
Naar huus...
Het gaat de goede kant op
Het ziekenhuis
The day(s) after
Bronchoscopie
De uitslag
De dagen daarna
De eerste longfoto
In den beginne....

Fysiek verloop

Gewicht X
Gewicht VIII
Gewicht VII
Gewicht VI
Gewicht V
Gewicht IV
Gewicht III
Gewicht II
Gewicht I

Links voor meer info


Voor wie het weten wil...
Meer info
WASOG
3- delige info serie


<< vorige | Hoofdmenu | Volgende >>

Bronchoscopie


Op woensdag 18 Maart 2009 had ik om 13:00 uur 's middags een afspraak voor het maken van een bronchoscopie. Ze hadden me kort uitgelegd dat dat betekend dat ze met een slangetje met aan het einde daarvan een camera en een lampje via je luchtweg naar binnene gaan om je longene te bekijken. Tevens zouden ze nog een zgn. 'lavage' toepassen, wat inhoud dat ze je luchtwegen schoonspoelen met een zoutoplossing. Dit vocht zuigen ze dan weer omhoog en wordt onderzocht op vanalles en nogwat. Al met al geen prettig onderzoek dus. Hoewel ik niet kan zeggen dat ik overdreven nerveus was maakte ik me eigenlijk ook weinig zorgen. Dat zou natuurlijk ook te maken kunnen hebben met de medicatie die ik van tevoren nemen moest. Twee pilletjes codeine en een pilletje oxazepam. Die laatste is eigenlijk een soort spierverslapper. Ik vermoed om de hoestreflex een beetje te onderdrukken. Bovendien moest ik nuchter blijven voor het onderzoek. Dat gecombineerd met de pilletjes maakte dat ik me verdomde licht in mijn hoofd voelde. Prettig spul dus.

Ik werd op een bed gehesen en naar een apart kamertje gebracht. Allereerst werd door de assistentes mijn keel en stembanden verdoofd. Dat doen ze met een soort spuitbusje met een lange flens eraan. Ze duwen dat ding zo diep je strot in dat je ervan moet kokhalzen en daarna beginnen ze ermee te spuiten. Niet echt prettig. Als dit al zo kl*te voelt ben ik eens benieuwd naar de bronchoscopie. Begin me nug toch wat zorgen te maken. De verdoving moet een paar minuten inwerken en als deze zijn werk heeft gedaan voelt je keel heel vreemd aan. Een beetje zoals je wang voelt bij de tandarts als je een verdoving hebt gehad maar dan in je keel. Aparte gewaarwording.

Ik ga liggen op het bed. Boven me hangt een monitor waarop ik alles kan ziet wat het kleine cameraatje in de slang waarneemt. Ik kan dus een kijkje nemen in mijn eigen luchtpijp. De arts (Dr. de Vries) komt naar het bed en ik zie het slangetje heen en weer zwabberen boven mijn hoofd. Daar komt 'ie. Slangetje erin, hoesten, slikken, kokhalzen en maar proppen met dat slangetje. Uiteindelijk zit 'ie erin. Dat was effetjes knap klote zeg! Maar goed hij zit er nu in en voor de rest heb ik er eigenlijk weinig last van. Ik kijk naar de monitor en hou het vol totdat ik de splitising van mijn luchtweg zie. Ik had verwacht allerlei troep aan te treffen (gezien het feit dat ik zoveel slijm ophoest) maar ik zie eigenlijk alleen maar een verassend schone luchtpijp. Dan heb ik er geboeg van en ik sluit mijn ogen om te concentreren op mijn ademhaling. Vooral niet hoesten is het credo, en ik doe mijn best want die neiging heb ik sterk.

Net als ik denk ' dit gaat lekker' verteld Dr. de Vries me dat ze zo gaan beginnen met de lavage. Hij legt me nogmaals kort uit dat ze de boel feitelijk even onder water zetten en daarna alles er weer uitzuigen. En dat een keer of vijf. De eerste keer voel ik het water komen en ik moet alle zeilen bijzetten om niet te hoesten en me te verslikken in het water. Je kent dat gevoel wel als iemand je vroeger in het zwembad net iets te lang kopje onder hield en je bijna in paniek raakt. Zoiets dus, en dan keer vijf. Bij de vierde keer hou ik het niet meer en moet ik hoesten terwijl het water er nog in zit. Het gevolg is dat het water als een fontein omhoog spuit uit mijn mond en over mijn gezicht loopt. De assistenten en de arts manen me tot rust en na een seconde of derig heb ik de zaak weer onder controle. Nog een keertje en we zijn er. Slangetje eruit, nog wat slijm en water ophoesten en het zit erop. Goeiedag zeg dat was kut.

Na afloop legt Dr. de Vries me uit dat wat hij gezien heeft op de beelden wel degelijk aansluit bij het longbeeld van sarcoidose patienten. Weer een wijsheid rijker. Ik maar terug naar de zaal om bij te komen en daarna naar huis. Dit doen we dus niet meer....

31 Maart 2009 Permanente link Google Feed MSN Reporter


Reacties
Naam
(typ de letters en cijfers over)
E-mail
:-) :-d ;-) :-o :-p (h) :-@ :-s :-$ :-( :'( :-| (a) (l) (6) (?) (!) (i) (>) (y)
Outlet NL female 140915 - 030216 468x60


Weblog